ห่างหายไปนาน ไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มเติมเลย

ขอโทษน้องๆที่ติดตามอ่านนะครับ

ช่วงนี้ไปช่วยครูช่างสอนละครที่ EASTERN ASIA คลอง ๕

ตอนที่ครูสอน เราก็นั่งเรียนด้วย ถือว่าเป็นนักเรียนอีกคนหนึ่ง

ครูช่างยังสอนสนุกเหมือนเดิม เสียดายที่น้องๆหลายคนไม่ได้เรียนกับครู

พอนั่งเรียน ก็เกิด แรงบันดาลใจในการเขียนเรื่อง

ตามชื่อเรื่องที่ได้จั่วหัวไว้ไงครับ

ผมเปรียบวิชาที่คณะเราสอนเป็นตัวพยันชนะ

เช่น ACTING เป็น กอไก่ DIRECTING เป็น ขอไข่ เป็นต้น

ที่คณะเรามีสอนตั้งแต่ กอไก่ ถึง ฮอนกฮูกเลย แล้วแต่ใครจะสนใจ

แต่ตอนนั้น ผมเลือกเรียนที่จะเขียนแค่ กอไก่ จอจาน ชอช้าง ดอเด็ก แค่ ๔ ตัว

คือไม่ได้สนใจว่าจะต้องเขียน(เรียน) ตัวพยัญชนะที่เหลือ เพราะคิดว่าไม่จำเป็น

แต่พอจบออกมาสู่โลกภายนอก

ก็รู้ว่า ที่โลกภายนอกนั้น เค้าใช้พยัญชนะครบทั้ง ๔๔ ตัวเลย

ใช้ในการสื่อสาร ใช้ในการทำมาหากิน

มิน่าล่ะ ใครๆก็เปรียบว่า เด็กอักษรเป็นเป็ด

ทำได้ทุกอย่าง ว่ายน้ำก็ได้ บินก็ได้ ไข่ก็ได้ ร้องก็เสียงดัง

ผมยังเสียดายที่ตอนนั้น ไม่ได้เลือกเรียนการเขียนพยัญชนะตัวอื่นๆ

ทั้งๆที่มันจำเป็นต่อการดำรงชีวิตกับโลกภายนอก

พอครูสอนจบ ก็เปรยๆกับครูว่า

"ครูครับ ผมเสียดายที่ไม่ได้เรียนอีกหลายวิชาที่คณะเปิดสอน

เหมือนผมเลือกเขียนแต่กอไก่ จอจาน ชอช้าง ดอเด็ก แค่ ๔ ตัวเอง"

ครูถามว่า "แล้วไงวะ"

"ผมเสียดายครับ เสียดายที่ไม่ได้เรียนอีกหลายวิชา

แม้กระทั่งวิชา PLAY WRITING ที่ครูสอน ผมก็ไม่ได้เรียน

แต่พอจบมาทำงานด้านนี้ มันต้องใช้ทุกวิชาที่คณะเปิดสอนเลย

อยากกลับไปเรียนใหม่ และผมก็อยากเขียนอะไรๆให้น้องๆที่กำลังใช้ชีวิตที่อักษรได้อ่าน

เผื่อน้องๆหลายคน จะได้ไม่มานั่งเสียดายที่ไม่ได้เรียนเหมือนผม"

"ไอ้แก้ว.....มึงคิดผิดตั้งแต่เริ่ม"

อ้าว.....อะไรวะครู ผมนึกในใจ ครูจะมาไม้ไหนอีก

"ผิดตรงไหนครับ" ผมพยายามถามเพื่อเอาคำตอบจากครูให้ได้

"ผิดตรงที่มึงคิดว่า การเรียนละคร ต้องเรียนที่มหาวิทยาลัยเท่านั้น

สิ่งที่มึงอยากเรียนรู้ มันอยู่รอบๆตัวมึงแล้ว แต่มึงไม่ได้สนใจเอง

ตอนที่มึงเรียนที่คณะ มึงเรียนเพื่อให้ได้เกรด เรียนเพื่อให้จบ แค่นั้นเอง

แต่การละครนั้น มันเรียนไม่มีวันจบ ไม่มีวิชาให้มึงเลือก มีแต่สิ่งที่มึงต้องทำ

กูพูดแค่นี้ มึงเข้าใจไหมวะ"

ผมก็นั่งนิ่ง นึกทบทวนในสิ่งที่ครูพูด ตอนที่เขียนนี่ก็ยังนึกอยู่

น้องๆที่เข้ามาอ่าน ลองช่วยขยายความหน่อยว่า

คิดว่าครูช่าง บอกกับผมว่าอย่างไร

อ้อ.....ประโยคสุดท้ายที่ครูถามคือ

"แล้วไอ้กอไก่ จอจาน อะไรที่มึงเขียนน่ะ

มึงเขียนสวยหรือยัง"

น่าน.....เจอมุกนี้ผมอึ้งกิมกี่เลย

เออว่ะ ผมไม่เคยนึกเลยว่า สิ่งที่ผมเขียนนั้น มันสวยหรือยัง

แต่ผมก็แอบเถียงครูในใจว่า

ที่ครูว่าสวยน่ะ มันสวยแบบ "ถูกต้อง" หรือ "ถูกใจ" ครูกันแน่ (วะ)

ศิลปะมันเอาความถูกต้อง หรือ ถูกใจมาวัดไม่ได้

ผมว่าผมเขียนสวยแบบของผมละกัน เรื่องของกู

น้องๆล่ะครับ น้องๆเขียนพยันชนะที่คณะอักษรศาสตร์สอนให้เขียน

"สวย" แค่ไหนครับ