*~เพื่อนเก่าเก็บ~*

บันทึกประจำวัน

8 กันยายน 2550

เมื่อวานเป็นหนึ่งในหลายๆวันที่รู้สึกดีมากที่สุด

นับตั้งแต่เปิดเทอมมา...ยังไม่ค่อยมีอะไรที่ทำให้รู้สึกสุดๆได้บ่อยนัก

แต่สำหรับเมื่อวาน

...

การที่พวกเราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

นับเป็นสิ่งที่ "โคตรสุดยอด" ในความรู้สึก

การพูดคุยกันธรรมดาๆ

ไม่มีอะไรที่เป็นพิเศษ

แค่ต่างคนต่างเล่าสู่กันฟังในแต่ละเรื่องราวที่ต่างไปพบเจอ

ต่างที่..ต่างทาง..ต่างวันและเวลา

แต่สำหรับความรู้สึกแล้ว "ไม่เคยต่าง"

น่าแปลกที่ "บทสนทนาธรรมดาๆจะแปลงร่างเป็นบทสนทนาที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นในหัวใจที่สุดได้"

รอยยิ้มที่รอคอยมาตลอด

และรู้สึกมีกำลังใจทุกครั้งที่ได้เห็น

เสียงหัวเราะที่ฟังเท่าไหร่..ก็ไม่เคยรู้สึกว่าเบื่อ

ยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

คำพูดเจื้อยแจ้วที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหล่านั้น

ไม่ได้ลอยไปกับอากาศ..แต่กลับถูกบันทึกลงบนหน้าสมุดของหัวใจอย่างไม่ทันรู้ตัว

ขอบคุณที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

ขอบคุณที่มาเติมรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และพลังใจที่ดีที่สุด

..ให้กันและกันอีกครั้ง..

สัญญานะ!..ว่าอีกไม่นานเกินรอ

พวกเราจะกลับมาถ่ายทอดเรื่องราวของชีวิต

มาเล่าสู่กันฟังอักครั้ง..และอีกครั้ง

ปล.

*ทำหน้าที่ชองตัวเองให้ดีที่สุดนะ เป็นกำลังใจให้เสมอ

*ไม่เคยไม่รัก*